δάπανος
δάπᾰν-ος [δᾰ], ον,
- = δαπανηρός, ἐλπίς Th. 5.103; ῥᾳθυμία cj. in Longin. 44.11: c. gen., Plu. QConv. 2.624d.
1 pródigo fig.
ἐλπίς
• derrochador, malgastador
κόλλοψ
2 c. gen. que consume
δύναμις ... δ. ὑγρῶν
• que echa a perder
δ. ... τῶν νῦν γεννωμένων φύσεων ἡ ῥᾳθυμία
δάπανος, ος, ον [ᾰᾰ]
1 dépensier, prodigue, Thc. 5, 103 ||
2 qui consume, qui épuise, gén. Plut. M. 624d (Ath. 52e).
Étym. cf. δαπάνη.
δάπανος, ον, aufzehrend, aufreibend, verschwenderisch, ἐλπίς Thuc. 5.103 ; τινός Ath. II.52e, Plut. Symp. 1.6.4 ; κόλλοψ Diosc. 3 (XII.42).