δίτονος
δίτονος, of two tones
δῐ-τονος, ον,
- of two tones, διάστημα Gaud.Harm. 3; δίτονον, τό, the major third, Aristox. Harm. p.65 M., Cleonid. Harm. 5, Plu. Def.orac. 2.430a; also, περισπώμενον, prob. in Gramm. Lat. 4.527 K.
mús. que consta de dos tonos
ἡ λιχανός
διαστήματα
• subst. τὸ δ. dítono intervalo que consta de dos tonos
• tb. llamado tercera mayor Aristox.Harm.63.2, Cleonid.5, Plu.2.430a, D.H.Comp.11.18, Anon.Bellerm.25, Aristid.Quint.11.2.
δί·τονος, ος, ον [ῐ] de deux tons ; τὸ δίτονον, Plut. M. 430a et 1021f, intervalle de deux tons, t. de mus.
Étym. δίς, τόνος.
δίτονος, von zwei ganzen Tönen, z.B. διάστημα, Plut.; τὸ δίτονον, Intervall von zwei ganzen Tönen, Music.