διτονιαῖος
δῐ-τονιαῖος, α, ον,
- = δίτονος, Aristox. Harm. p.66 M.
mús. de dos tonos Aristox.Harm.82.16, Porph.in Harm.154.20, 155.2.
διτονιαῖος, α, ον [ῐ] à deux tons, Aristox. Harm. 3, p. 66 Meib.
Étym. δίτονος.
διτονιαῖος, von zwei ganzen Tönen, Aristoxen.