δεννάζω
δεννάζω, to abuse, revile
δενν-άζω, (δέννος)
- abuse, revile, τινά Thgn. 1211; τέχνην E. Rh. 925; ἐπὶ ψόγοισι δεννάσεις ἐμέ S. Ant. 759: c. acc. cogn., κακὰ ῥήματα δ. to utter words of foul reproach, Id. Aj. 243 (lyr.).
ultrajar c. ac. de pers.
μὴ ... φίλους δένναζε τοκῆας
ἐπὶ ψόγοισι δεννάσεις ἐμέ
ἡμᾶς ... ἐδέννασ'
τὴν Καστνίαν δὲ καὶ Μελιναίαν θεόν
• c. ac. de abstr.
ὃς ... ἐδέννασεν τέχνην (μουσικήν)
• c. ac. int.
κακὰ δεννάζων ῥήμαθ'
dirigiendo reproches ultrajantes
δεννάζω (f. άσω, ao. ἐδέννασα, pf. inus.) injurier, outrager : τινά, Thgn. 1211, qqn ; ἐπὶ ψόγοισι δ. Soph. Ant. 759, ou κακὰ ῥήματα δ. Soph. Aj. 243, adresser des reproches outrageants.
Étym. δέννος.
δεννάζω, beschimpfen, verhöhnen, τινά Theogn. 1211 ; Soph. Ant. 755, Schol. ὑβρίζω ; Eur. Rhes. 925 ; κακὰ ῥήματα, Schimpfreden ausstoßen, Soph. Aj. 239.
δεννάζω
from δέννος
- to abuse, revile, τινά Theogn., Soph.; c. acc. cogn., κακὰ ῥήματα δεννάζειν to utter words of foul reproach, Soph.