δημωφελής
δημωφελής, of public use
- of public use, λόγοι Pl. Phdr. 227d; πολιτεύματα Plu. An seni 2.784d; δ. τι πραχθέν D.C. 72.7, cf. Luc. Bis Acc. 11; τὸ δ. the common good, Hdn. 2.3.8: Sup. τὸ -έστατον Ph. 2.177.
- 2 of persons, Democr. 282, Phld. Rh. 2.02 S.; ἡγεμών Plu. Sull. 30.
- 3 Adv. -λῶς CIG 4415b (Iotapata), IPE 12.39.36 (Olbia), IGRom. 4.860 (Laodicea ad Lycum): Sup. -έστατα D.C. 56.37.
I
1 de pers. útil a la sociedad, al pueblo
ἡγεμών
2 de cosas y abstr. de utilidad pública, de interés general
χρημάτων χρῆσις ξὺν νόῳ μὲν χρήσιμον εἰς τὸ ἐλευθέριον εἶναι καὶ δημωφελέα
οἱ λόγοι
δημωφελέστερα γενέσθαι πολιτεύματα
τὸ σύγγραμμα
ἔστι δέ τι καὶ δημωφελὲς ὑπ' αὐτοῦ πραχθέν
• subst. τὸ δ. el bien común Hdn.2.3.8, sup.
ἐπὶ συγχύσει τοῦ κρατίστου καὶ δημωφελεστάτου
• neutr. plu. sup. como adv. δημωφελέστατα de forma que se obtuviese la mayor utilidad pública
φρονιμώτατα καὶ δημωφελέστατα αὐτοὺς διέθηκεν
II adv. -ῶς de manera provechosa para el pueblo en inscr. honoríf.
ζήσαντα καλῶς καὶ δ.
στρατηγήσαντα τῆς πόλεως δ.
πρυτα]νεύσαντα δ.
- of public use, Plat.