δῃόω
I c. ac. de pers. y anim.
1 matar, masacrar, exterminar
Ἕκτορα
Τρῶας
ἐλπόμενος Διὸς υἱὸν χαλκῷ ... δῃώσειν
δᾳώσας ἑπτὰ μ<ὲ>ν ἄνδρας
Λίγυν στρατόν
δῃώσας σακέεσσιν Ἰσαυρίδος ἔθνεα γαίης
• tb. en v. med.
ἄχρι καμόντες εἷς ἕνα δῃώσωνται
κήτεα μὲν τοίοισιν ἐδῃώσαντο πόνοισιν
• abs. causar bajas, hacer una matanza, Il.11.71,
οὐδ' ἀπολήγει χαλκῷ δηϊόων
ἔγχει δηϊόων περὶ Πατρόκλοιο θανόντος
haciendo una matanza con su lanza en torno al cadáver de Patroclo
• en v. pas. ser asesinado, morir, perecer a manos de alguien
θάνον ... Κικόνων ὕπο δῃωθέντες
δηιόωντο λαοί
2 c. dat. de dioses sacrificar, inmolar
ἐμοὶ μενέαινον ὄλεθρον, ὄφρά με δῃώσωσι ... δαίμοσιν εἰναλίοις
deseaban mi muerte, para sacrificarme a los dioses del mar
3 mutilar en v. pas.
Οὐρανὸς ... ὑπαὶ παλάμῃσι Κρόνοιο δῃωθείς
Urano, mutilado a manos de Crono
II c. ac. de cosa
1 gener. desgarrar, destruir, destrozar
βοείας ἀσπίδας
διὰ δ' ἔντερα χαλκὸς ἄφυσσε δῃώσας
y el bronce le vació las vísceras al desgarrarlasἄνεμος ... δηιώσας καλὰ ἔργα
τὸν πώγωνα δεδῃωμένος
que tiene la barba arrancada
• fig.
δ. μόρον
acabar con el destino e.e. matar
2 en cont. bélico c. ac. de reg., ciu., etc. arrasar, saquear, devastar
Θήβης ἄστυ δῃώσειν πυρί
τῆς Ἀττικῆς τὰ παραθαλάσσια
τὴν νῆσον
τὴν γῆν
χώραν
δόμους
ἡ χώρη καὶ ἡ πόλις ἐδηιώθη