διαβατέος
διαβατέος, that must be crossed
διαβᾰτ-έος, α, ον,
- that must be crossed or passed through, ποταμός X. An. 2.4.6; νάπος ib. 6.5.12.
- II διαβατέον one must cross, Plb. 5.51.5, Plu. Luc. 31, etc.
que ha de ser atravesado
ποταμός
τὸ νάπος
διαβατέος, α, ον [βᾰ]
1 qu’on peut traverser (fleuve, Xén. An. 2, 4, 6 ; bois, ibid. 6, 5, 12) ||
2 neutre διαβατέον, il faut passer ensuite : ἐπὶ τὸ ἕτερον, Orib. 44, 5, p. 18 Mai, à la seconde partie.
Étym. vb. de διαβαίνω.
διαβατέος
διαβᾰτέος, α, ον
verb. adj. of διαβαίνω
- that can be crossed or passed through, Xen.