διελεγκτέον
διελεγκτέον, one must refute
διελεγκτέον,
- one must refute, Plu. Virt.mor. 2.450b.
hay que refutar
οὐ τοῦτο νῦν δ.
διελεγκτέον, vb. de διελέγχω, Plut. M. 450b.
διελεγκτέον, one must refute
hay que refutar
οὐ τοῦτο νῦν δ.