δμήτειρα
δμήτειρα, subduer
epít. de diosas o personif. fem. domadora c. gen.
Νὺξ δ. θεῶν ... καὶ ἀνδρῶν
δ. λιμοῦ
prob. de una diosa
• fig. de la enfermedad de la gota
θεά, μούνη πλούτου δαμάτειρα
χοὸς δ.
domadora del (humano) polvo de la preocupación por el infierno
δμήτειρα, ας, adj. f. c. le suiv. Il. 14, 259.
δμήτειρα, ἡ, Bezwingerin, entstanden aus *δμητέρjα, fem. von δμητήρ ; Homer einmal, Il. 14.259 εἰ μὴ νὺξ δμήτειρα θεῶν ἐσάωσε καὶ ἀνδρῶν, nach Scholl. Didym. Zenodot u. Aristophanes μήτειρα, Porphyrius Scholl. Il. 8.1 p. 216a 45 εἰ μὴ νὺξ δὴ μήτηρ τε θεῶν ἐσάωσε καὶ ἀνδρῶν.
δμήτειρα
ἡ
[as δμῆσις.]
The subduer (cf. πανδαμάτωρ): νὺξ δ. θεῶν καὶ ἀνδρῶν Il. 14.259.
δμήτειρα (δάμνημι): subduer; νύξ, Il. 14.259†.