δοκάω

δοκάω, bei Hesych. = δοκεύω, wohl f.l.  ; – δεδοκημένος, aufpassend, erwartend, von δοκάω oder von δοκέω, Hom. Il. 15.730 Hes. Sc. 214, Ap.Rh. 2.406, wird der Bdtg wegen zu δέχομαι gerechnet. Vgl. δέχομαι, δοκεύω, δοκέω.

δοκάω , δοκεύω, aor. part. δοκεύσᾱς, mid. perf. δεδοκημένος: observe sharply, watch; τινά, Il. 23.325, Od. 5.274; abs., ἑστήκει δεδοκημένος, ‘on the watch,’ Il. 15.730.