δοκησίσοφος
δοκησίσοφος, wise in one’s own conceit
δοκησῐ-σοφος, ον,
- wise in oneʼs own conceit, Ar. Pax 44, Antipho Soph. 105, Ph. 1.122; δ. φρόνημα ib. 605.
que se considera sabio, que presume de sabio
νεανίας
ψευδοῦς δόξης ἑταῖροι δοκησίσοφοι
νοῦς
ψυχή
φρόνημα
• subst. ὁ δ. sabiondo Ph.1.122, 457, Clem.Al.Strom.1.17.87, 18.88, Eus.VC 3.56.1, Cyr.Al.M.71.764B.
δοκησί·σοφος, ος, ον [ῐ] qui se croit sage ou habile, Ar. Pax 44 ; Clém. Str. 1, 313, 314 ; Phil. 1, 605, etc.
Étym. δόκησις, σοφός.
δοκησίσοφος, sich weise dünkend, Ar. Pax 44 u. Sp., wie Clem.Al.
δοκησίσοφος, ον,
- wise in oneʼs own conceit, Ar.