δοκησιδέξιος
δοκησιδέξιος, clever in one’s own conceit
δοκησῐ-δέξιος, ον,
- clever in oneʼs own conceit, Pherecr. 154, Callias Com. 27.
que se considera a sí mismo inteligente
εἴποι τις ἂν τῶν πάνυ δοκησιδεξίων
δοκησι·δέξιος, ος, ον [ῐ] qui se croit habile, avisé, Phérécr. (Ath. 122e) ; Callias (Poll. 4, 9).
Étym. δόκησις, δεξιός.
δοκησιδέξιος, sich selbst geschickt dünkend, Pherecr. bei Ath. III.122e ; Callias com. bei Poll. 4.9.