δοτέος
δοτέος, to be given
δοτ-έος, α, ον, (δίδωμι)
- to be given, Hdt. 8.111.
- II δοτέον one must give, Pl. R. 452e, Alex. 250, etc.; one must allow, c. inf., Luc. Abd. 9.
que debe ser dado
σφι ... δοτέα εἶναι χρήματα
μισθὸς ἄρα τις δ.
ἀλλ' ἐκεῖνα οὐ δοτέα
δοτέος, α, ον, qu’il faut donner, Hdt. 8, 111 ; neutre δοτέον, il faut donner, Plat. Leg. 715c, Rsp. 452e, Euthyphr. 8c ; Arstt. Nic. 5, 10.
Étym. vb. de δίδωμι.
1. die gegeven moet worden:
2. n.
δοτέος, α, ον
verb. adj. of δίδωμι
- Ito be given, Hdt.
- IIδοτέον, one must give, Hdt.