δότειρα
δότειρα, giver
δότ-ειρα, ἡ, fem. of δοτήρ, Hes. Op. 356, Nic. Al. 612.
epít. de diosas o inaminados personif. la que da, dadora, dispensadora c. gen. obj.
πολέμω
de Ateneaκαρπῶν
de Ártemisὄλβου
de la Tierraὑγείας
de Isisθανάτοιο
dicho de la rapiñaπενίας
de la discordia
δότειρα, ας, adj. fém. de δοτήρ, Hés. O. 354 ; Nic. Al. 625.
δότειρα, ἡ, die Geberin ; Hes. O. 354 ; Pind. frg. 228 ; sp.D., wie Man. 2.447.
δότειρα f. adj.,
- 1giver στάσιν πενίας δότειραν fr. 109. 4.