δοτός
δοτός, granted
δοτ-ός, ή, όν, (δίδωμι)
- granted, LXX 1 Ki. 1.11, Ph. 1.273; that may or must be granted, Max.Tyr. 11.7.
I entregado, donado, consagrado
Θεῷ δ. πρὸ γενέσεως
consagrado a Dios antes de nacer
II subst. τὸ δ.
1 lo dado, e.e., don
δώσω αὐτὸν ... δοτόν
le daré un don
• fig. destino
κατὰ δοτὸν ἀποθνήσκουσιν ἄνθρωποι
2 lo que puede darse
οὐδὲ δώσει τὰ μὴ σοὶ δοτά
δοτός, ή, όν :
1 donné, Spt. 1 Reg. 1, 11 ; Phil. 1, 273 ||
2 qu’on peut ou qu’il faut donner, M. Tyr. 42, 44.
Étym. vb. de δίδωμι.