δοτικός
δοτικός, inclined to give, giving freely
δοτ-ικός, ή, όν,
- inclined to give, giving freely, Arist. EN 1121b16. Adv. -κῶς Hsch. s.v. δοσείειν.
- II ἡ -κή (sc. πτῶσις), the dative case, Stoic. 2.59, Str. 14.1.41, D.T. 636.4, A.D. Synt. 28.23, etc.
I
1 liberal, generoso
δ. καὶ ἐλεύθερος
2 que produce, causante c. gen.
ἀτεκνίας δοτικὸν τὸ σχῆμα
3 gram. ἡ δοτική (sc. πτῶσις) el dativo Chrysipp.Stoic.2.59, Str.14.1.41, D.H.Amm.2.11.2, 12.2, D.T.636.4, A.D.Synt.28.23, Plu.2.1006d, Ath.119e.
II
1 adv. -ῶς liberalmente, con generosidad Hsch.s.u.
2 gram. en dativo Hsch.
δοτικός, ή, όν, qui aime à donner, libéral, Arstt. Nic. 4, 1, 47 ; t. de gr. ἡ δοτική (s. e. πτῶσις) Str. 648 ; DH. Thuc. 11 ; Plut. M. 1006d, etc. le cas de l’attribution, c. à d. le datif.
Étym. δίδωμι.
δοτικός, zum Geben geneigt, gern gebend ; Arist. Eth. 4.3.
Bei den Gramm. ἡ δοτική, sc. πτῶσις, der Dativ.
• Adv. δοτικῶς , = im Dativ, Gramm.; – δοτικῶς ἔχειν, Erkl. von δωσείω, Hesych.
Bei den Gramm. ἡ δοτική, sc. πτῶσις, der Dativ.
• Adv. δοτικῶς , = im Dativ, Gramm.; – δοτικῶς ἔχειν, Erkl. von δωσείω, Hesych.