δυηπαθέω
δυηπαθέω, endure misery
δῠη-πᾰθέω,
- endure misery, Nonn. D. 26.113.
padecer miserias
κεῖτο δυηπαθέων
δυηπαθέω-ῶ (part. prés. poét. -έων) [ῠᾰ] être accablé de maux, Nonn. D. 26, 113.
Étym. δυηπαθής.
δυηπαθέω, Unglück, Leiden erdulden, Nonn. D. 26.113.