δυϊκός
δυϊκός, dual
δῠϊκός, ή, όν,
- dual, D.T. 635.30; τὸ δ. the dual number, A.D. Pron. 10.28, S.E. M. 1.142. Adv. -κῶς in the dual number, Phoeb. Fig. 1.4, Anon. in Tht. 73.4; = διττῶς, Suid.
I
1 gram. dual
ἀριθμός
(ὀνόματα) τῷ ἀριθμῷ ... δυϊκά
• subst. τὸ δ. el número dual Sch.Er.Il.1.323.
2 gener. doble
διαιρῶν (ὁ Παῦλος) τὸν ἄνθρωπον ἐν τῇ δυϊκῇ σημασίᾳ
dividiendo al hombre en cuanto a su significado doble carnal y espiritualχαρακτήρ
II adv. -ῶς
1 gram. en dual Anaximen.39, Sch.Pi.O.2.158d,
«βόε» δὲ δ.
2 de dos maneras, en dos sentidos
διαθήκη· δυικῶς ἐκφωνεῖται
δυϊκός, ή, όν [ῠ] du nombre deux : δυϊκὸς ἀριθμός, D. Thr. 632, 17 ; 632, 29 ; τὸ δυϊκόν, Dysc. Pron. 271, 308 ; Synt. 197, le duel, t. de gr.
Étym. δύο.
δυϊκός, von zweien, zu zweien gehörig, Sp.; – ὁ δυϊκός, sc. ἀριθμός, der Dual, Gramm.
• Adv ., im Dual, Gramm.
• Adv ., im Dual, Gramm.