εἰκάθω
εἰκάθω [ᾰ] (seul. prés. et impf. εἴκαθον ; sel. d’autres, εἰκάθω sbj. ao. d’où εἰκαθεῖν, εἰκαθών) c. εἴκω, céder, Soph. O.R. 650, Ph. 1352, Ant. 1096, El. 396, Tr. 1177.
εἰκάθω, p. = εἴκω, Soph. Phil. 1352, El. 396, 1014 u. öfter ; sp.D., wie Ap.Rh. 2.790, 3.849. – Εἰκάθω ist conj. aor.; der inf. also richtiger εἰκαθεῖν zu schreiben, vgl. Elmsl. zu Soph. O.C. 1178.