εὐθηλήμων
εὐθηλ-ήμων, ον, gen. ονος,
- = sq., μόσχος AP 6.263 (Leon.).
εὐθηλήμων, ων, ον, bien allaité. bien nourri, Anth. 6, 263.
Étym. εὐθηλέω.
εὐθηλήμων, wohl gesäugt, genährt, μόσχος Leon.Tar. 251 (VI.263).
εὐθηλήμων
rare form for εὐθηλής, Anth.