εὐστάθεια

εὐστάθ-εια [ᾰ] (also εὐσταθ-ία IPE 12.91.11 (Olbia, ii/iii A.D.), poet. εὐσταθίη AP 12.199 (Strat.)), ἡ,

• stability, tranquillity, coupled with εὐνομία, Ph. 1.248; κατὰ τὰς πόλεις ib. 680; ὑπὲρ εὐσταθείας τῆς πόλεως IPE 12.94.11 (Olbia); τὴν Αἴγυπτον ἐν εὐ. διάγουσαν OGI 669.4 (Egypt, i A.D.); εὐστάθειαν τῷ Βακχείῳ SIG 1109.15 (ii A.D.).
• • • 2 esp. of bodily health, εὐ. σαρκός Epicur. Fr. 8, 424, Olympic. ap. Gal. 10.56.
    • 3 of persons, εὐσταθίη ἡ ἐν ἑωυτῷ self-possession, Hp. Decent. 12; stedfastness, tranquillity, Phld. Mus. p.33 K., Ph. 1.231, al.; ἐν βουλαῖς Plu. Alex. fort. 2.342f, al.; τῆς ψυχῆς Ath.Med. ap. Orib. inc. 21.20, cf. Ptol. Tetr. 11; steadiness, ὁρμῶν Stoic. 3.65.

εὐστάθεια, ἡ, Festigkeit, Beständigkeit, Standhaftigkeit, Plut. oft. Auch ἡ ὑμνουμένη σαρκὸς εὐστ., Plut. sanit. tuend. p. 404 ; bei den Epikuräern das dauernde Gutbefinden des Körpers. Vgl. über das Wort Lobeck zu Phryn. p. 283.

εὐστάθεια

• stability: good health, vigour, Anth. from εὐσταθής