εὐχωλή
εὐχωλή, a prayer, vow
εὐχωλ-ή, ἡ, (εὔχομαι) Ep. form of εὐχή,
- prayer, vow, οὔτʼ ἄρʼ ὅγʼ εὐχωλῆς ἐπιμέμφεται οὔθʼ ἑκατόμβης Il. 1.93, cf. 65; θυέεσσι καὶ εὐχωλῇς ἀγανῇσι 9.499, cf. Od. 13.357; εὐχωλέων οὐκ ἔκλυε Φοῖβος Hes. Sc. 68; also in Inscr.Cypr. 94 H. and Ion. Prose, Hdt. 2.63, Protag.A 1 Diels, Luc. Syr.D. 28, 29.
- 2 votive offering, Sammelb. 1719, al.
- II boast, vaunt, πῇ ἔβαν εὐχωλαί, ὅτε δὴ φάμεν εἶναι ἄριστοι Il. 8.229; shout of triumph, ἔνθα δʼ ἅμʼ οἰμωγή τε καὶ εὐχωλὴ πέλεν ἀνδρῶν 4.450.
- 2 object of boasting, glory, κὰδ δέ κεν εὐχωλὴν Πριάμῳ καὶ Τρωσὶ λίποιεν Ἀργείην Ἑλένην 2.160, cf. 4.173; ὅ μοι . . εὐ. κατὰ ἄστυ πελέσκεο 22.433.
εὐχωλή, ῆς (ἡ)
1 vœu, prière, Il. 1, 65, 93 ; Od. 13, 357 ; Hés. Sc. 68 ; Pd. (Ath. 574a); Anth. 6, 137 ; en prose ion. Hdt. 2, 63 ; Protag. (DL. 9, 53); Luc. Syr. 28, 29 ||
2 jactance, parole orgueilleuse, Il. 8, 229 ; particul. chant de triomphe, Il. 4, 450 ; 8, 64 ; p. ext. sujet d’orgueil, Il. 2, 160 ; 4, 173 ; 22, 433.
Étym. εὔχομαι.
1. gebed, gelofte:
2. gepoch, opschepperij:
εὐχωλή, ἡ (εὔχομαι),
1) das Gelübde, οὔτʼ ἄρʼ ὅγʼ εὐχωλῆς ἐπιμέμφεται οὔθʼ ἑκατόμβης, Il. 1.65, 93 ; Pind. frg. 87 ; εὐχωλὰς ἐπιτελέειν Her. 2.63 ; das Gebet, Flehen, θυέεσσι καὶ εὐχωλῇς ἀγανῇσιν Il. 9.499 ; Od. 13.358 ; ἀλλά οἱ εὐχωλέων οὐκ ἔκλυε Φοῖβος Hes. Sc. 68 ; sp.D., wie Antiphil. 5 (VI.199); auch Luc. Dea Syr., εὐχωλὴν ποιέεται ἐς ἕκαστον, betet für Jeden, 29, τῶν εὐχωλέων ἐπαΐειν 28.
2) das Rühmen, Prahlen, πῇ ἔβαν εὐχωλαὶ ὅτε δὴ φάμεν εἶναι ἄριστοι Il. 8.229. – Jubel, Siegesruf, Ggstz οἰμωγή, Il. 8.64 ; – der Gegenstand des Ruhmes, κὰδ δέ κεν εὐχωλὴν Πριάμῳ λίποιεν Ἑλένην Il. 4.173 ; τέκνον, ὅ μοι εὐχωλὴ κατὰ ἄστυ πελέσκετο, πᾶσί τʼ ὄνειαρ 22.433.
1) das Gelübde, οὔτʼ ἄρʼ ὅγʼ εὐχωλῆς ἐπιμέμφεται οὔθʼ ἑκατόμβης, Il. 1.65, 93 ; Pind. frg. 87 ; εὐχωλὰς ἐπιτελέειν Her. 2.63 ; das Gebet, Flehen, θυέεσσι καὶ εὐχωλῇς ἀγανῇσιν Il. 9.499 ; Od. 13.358 ; ἀλλά οἱ εὐχωλέων οὐκ ἔκλυε Φοῖβος Hes. Sc. 68 ; sp.D., wie Antiphil. 5 (VI.199); auch Luc. Dea Syr., εὐχωλὴν ποιέεται ἐς ἕκαστον, betet für Jeden, 29, τῶν εὐχωλέων ἐπαΐειν 28.
2) das Rühmen, Prahlen, πῇ ἔβαν εὐχωλαὶ ὅτε δὴ φάμεν εἶναι ἄριστοι Il. 8.229. – Jubel, Siegesruf, Ggstz οἰμωγή, Il. 8.64 ; – der Gegenstand des Ruhmes, κὰδ δέ κεν εὐχωλὴν Πριάμῳ λίποιεν Ἑλένην Il. 4.173 ; τέκνον, ὅ μοι εὐχωλὴ κατὰ ἄστυ πελέσκετο, πᾶσί τʼ ὄνειαρ 22.433.
εὐχωλή
-ῆς, ἡ
[εὔχομαι.]
- 1
A boast or vaunt: πῇ ἔβαν εὐχωλαί; Il. 8.229.
- 2
Shouting in exultation or triumph: οἰμωγή τε καὶ εὐχωή Il. 4.450 = Il. 8.64.
A subject of exultation or triumph: κατά κεν εὐχωλὴν Πριάμῳ λίποιεν Ἑλένην Il. 2.160. Cf. Il. 2.176, Il. 4.173, Il. 22.433.
- 3
A prayer: θεοὺς εὐχωλῇς παρατρωπῶσʼ ἄνθρωποι Il. 9.499: εὐχωλῇσι λιτῇσί τε ἐλλισάμην (the two words hardly to be distinguished) Od. 11.34.
- 4
A thanksgiving.
In pl.: εὐχωλῇς χαίρετε Od. 13.357.
- 5
A vow: εὐχωλῆς ἐπιμέμφεται
(i.e. a vow unperformed) Il. 1.65, 93.
- 1
For Pindar, see also: εὐχωλά
εὐχωλή (εὔχομαι): (1) prayer, vow, Od. 13.357, Il. 1.65.—(2) boast, exultation, shout of triumph, Il. 4.450, Il. 8.229, Il. 2.160; ‘my pride,’ Il. 22.433.
εὐχωλή, ἡ,
εὔχομαι
Epic form of εὐχή
- Ia prayer, vow, Hom.
- IIa boast, vaunt, Il.: a shout of triumph, Il.
- 2an object of boasting, a boast, glory, κὰδ δέ κεν εὐχωλὴν Πριάμῳ λίποιεν Ἑλένην Il.