ζάκορος
ζάκορος, a temple-servant
ζᾰκορ-ος, ὁ and ἡ,
- attendant in a temple (more honourable than νεωκόρος acc. to Philem.Lex. (cf. Philol. 57.353 sqq.) in Reitzenstein Gesch.d.Gr.Etym. p.394), ζ. Ἀφροδίτης Hyp. Fr. 178; θεῶν Plu. Cam. 30; Δηοῦς IG 3.713.1: abs., Anon. Oxy. 218ii14; τὰς ἱερείας καὶ τὰς ζ. IG 1(2).4.14 (v B.C.), cf. ib. 7.1883 (Thespiae), Men. 126, 311, IG 12(2).484.21 (Mytil., late), Plu. Sull. 7, etc.
ζά·κορος ou ζα·κόρος, ου (ὁ, ἡ) sorte de prêtre subalterne, préposé au service d’un temple, mais avec un rang plus élevé que le νεωκόρος, Mén. (Com. fr. 4, 105); avec un gén. ζ. θεῶν, Plut. Cam. 30 ; ζ. Ἀφροδίτης, Hypér. (Ath. 590e) prêtre des dieux, d’Aphroditè.
Étym. Étymol. incert.
ζάκορος, ὁ, ἡ, Tempeldiener, Priester, aber nach Thom.Mag. σεμνότερόν τι ἦν νεωκόρου ; Plut. Sull. 7, ἱερεῖς καὶ ζάκοροι θεῶν Cam. 30 ; ἡ ζ. Ἀφροδίτης Ath. XIII.590d ; vgl. Nic. Al. 217. Uebh. = ὑπηρέτης, Suid. Nicht mit Buttmann Lexil. I p. 220 eins mit διάκονος u. διάκτορος, sondern ζακόρος, gleichsam Erzdiener ; Suid. erkl. ὁ τὸν ναὸν σαρῶν, also von κορεῖν.
ζάκορος
ζά-κορος, ὁ, ἡ,
For -κορος cf. νεωκόρος.
- a temple-servant, being perh. a form of διάκονος, Plut.