ζαής

ζᾱής, ές, (ζα-, ἄημι) Ep. Adj.

• strong-blowing, stormy, ἄνεμος ζαής Il. 12.157, Od. 5.368, prob. cj. in Hes. Th. 253; ὦρσεν ἔπι ζαῆν ἄνεμον Od. 12.313 (cf. Hdn.Gr. 2.154, 923); ζαοῦς Νότου AP 9.290 (Phil.).

ζαής, (ζα – ἄημι), ές, stark, heftig wehend, ἄνεμος Il. 12.157, Od. 5.368, acc. ζαῆν ἄνεμον 12.313, wo alte Grammatiker ζαῆνʼ als acc. von einem angenommenen ζαήν erklärten, vgl. Lobeck Paralipp. p. 158 ; ζαοῦς νότου Philp. 12 (IX.290).

ζαής

[ζα- + ἠ-, ἄημι.]

Acc. ζαῆν Od. 12.313.

Blowing strongly, furious, blustering Il. 12.157: Od. 5.368, Od. 12.313.

ζαής , ές (ἄημι), acc. ζᾱῆν: strongly blowing, tempestuous.

ζαής ζᾱ-ής, ές ἄημι

• strong-blowing, stormy, Hom.