κεκριμένως
κεκριμένως, judiciously, discreetly
κεκρῐμένως, Adv., (κρίνω)
- judiciously, discreetly, μουσικῇ χρῆσθαι Plu. Mus. 2.1142c; cf. κεκραμένως.
κεκριμένως [ῐ] adv. en connaissance de cause, Plut. M. 1142c.
Étym. κρίνω.
κεκριμένως, gesondert, mit Unterscheidung ; mit Urteil, mit Ueberlegung, Pol. 6.150 ; Plut.