κελάδημα
κελάδημα, a rushing sound
κελᾰδ-ημα, ατος, τό,
- rushing sound, Ζεφύρου E. Ph. 213 (lyr.); ποταμῶν Ar. Nu. 283 (anap.); later, of any loud sound, κ. σάλπιγγος AP 6.350 (Crin.).
κελάδημα, ατος (τὸ) [ᾰδ] bruit retentissant (du vent, d’un fleuve) Eur. Ph. 221 ; Ar. Nub. 283.
Étym. κελαδέω.
κελάδημα, τό, das Geräusch, das Brausen ; des Windes, Eur. Phoen. 221 ; ποταμῶν Ar. Nub. 283.
κελάδημα, ατος, τό,
- a rushing sound, Eur., Ar.