κηπευτός
κηπευτός, cultivated, grown in a garden
κηπ-ευτός, ή, όν,
- cultivated, grown in a garden, Dsc. 3.45, Gp. 12.30.7, Paul.Aeg. 1.13.
κηπευτός, ή, όν, cultivé (ou qui pousse) dans un jardin, Diosc. 2, 45 ; Geop. 12, 30, 7.
Étym. vb. de κηπεύω.
κηπευτός, Adj. verb. zu κηπεύω, im Garten gebaut, Diosc.