κιθαραοιδός
κῐθαρ-ᾰοιδός, ὁ, poet. uncontr. form of κιθαρῳδός: Sup. -ότατος Ar. V. 1278, Eup. 293:—late Boeot. κιθαραϝυδός IG 7.3195.19 (Orchom.).
*κιθαρα·οιδός, οῦ (ὁ)
1 qui chante en s’accompagnant d’une cithare, joueur de cithare, Ar. Vesp. 1277, au sup. -ότατος ||
2 sorte de poisson, El. N.A. 11, 23 ||
➳ Par contract. κιθαρῳδός, Diph. (Ath. 247c) ; Plut. M. 166a ; El. l. c. ; au fém. Alciphr. 3, 33 ; dans une inscr. att. κιθαρῳδός, CIA. 2, 652, a, 37 (v. Meisterh. p. 51, 8).
Étym. κιθάρα, ἀοιδός.
κιθαραοιδός, ὁ, = κιθαρῳδός ; Ar. Vesp. 1277 bildet den superl. κιθαραοιδότατος ; s. auch Eupol. beim Schol. dazu.