κλιμακτηρικός
κλιμακτηρικός, climacterical
κλῑμακ-τηρικός, όν,
- climacterical, [ἐνιαυτός] Gell. 15.7.2, cf. Plin. Ep. 2.20.3; κ. λόγος Vett.Val. 148.20; κ. ὑπάντησις Ptol. Tetr. 140.
κλιμακτηρικός, ή, όν [ῑμ] qui concerne l’année climatérique ou critique, Theol. p. 193.
Étym. κλιμακτήρ.
κλιμακτηρικός, [κλῑ], zur Stufe gehörig ; κλιμακτηρικὸς ἐνιαυτός, das Stufenjahr, so hieß bes. das 63ste Lebensjahr, als der gefährlichste Abschnitt im Leben des Menschen, Sp.