κολώνη
κολώνη, a hill, mound
κολώνη, ἡ,
- hill, mound, Il. 2.811, 11.757, Lyr.Adesp. 74; esp. sepulchral mound, barrow, S. El. 894; later, hill-top, peak, D.P. 150, al.; ὁπότʼ ἀνθρώπων μεγάλας πλήσαιτο κ. Arat. 120. (Cf. Lat. collis, culmen, Engl. holm.)
κολώνη, ης (ἡ)
I hauteur, d’où :
1 colline, Il. 2, 811 ; 11, 757 ||
2 tertre d’une tombe, Soph. El. 894 ||
3 pic de montagne, DP. 150, 220 ; A. Rh. 2, 650 ||
II lieu élevé où se rassemble une tribu patriarcale, Arat. 120.
Étym. R. indo-europ. *kolH-n-, hauteur ; cf. κολωνός, lat. collis, -cellō, angl. hill.
κολώνη, ἡ, der Hügel, Il. 2.811, 11.757 ; – Grabhügel, Soph. El. 882. – Auch bei Sp. einzeln, Polemo bei Ath. XIII.574c, Dion.Per. 150.
κολώνη
[κολῳός.]
To make an unseemly noise, scold, rail : ἔτι μοῦνος ἐκολῴα Il. 2.212.
κολώνη
-ης, ἡ.
A hill or mound : αἰπεῖα Od. 2.811, Il. 11.711, Ἀλησίου κολώνη 757.
For Pindar, see also: κολώνα
κολώνη : hill. (Il.)
κολώνη, ἡ,
- a hill, mound, Il.: esp. a sepulchral mound, barrow, Lat. tumulus, Soph.