κομάω

κομάω, Ion. κομ-έω, (κόμη)

• let the hair grow long, Ἄβαντες ὄπιθεν κομόωντες Il. 2.542; κάρη κομόωντες Ἀχαιοί 3.43, al.; κ. τὴν κεφαλήν Hdt. 4.168; τὰ ὀπίσω κ. τῆς κεφαλῆς ib. 180; τὰ ἐπὶ δεξιὰ τῶν κεφαλέων κ. ib. 191; τὸ γένειον τῇ κεφαλῇ ὁμοίως κ. X. Smp. 4.28; ξανθοτάτοις βοτρύχοισι κ. Pherecr. 189; ἄρσεσιν οὐκ ἐπέοικε κ. Ps.-Phoc. 212; Λακεδαιμόνιοι . . οὐ γὰρ κομῶντες πρὸ τούτου ἀπὸ τούτου κομᾶν Hdt. 1.82, cf. Arist. Rh. 1367a29, Philostr. VA 3.15; ἐλακωνομάνουν ἅπαντες . ., ἐκόμων Ar. Av. 1282; μὴ φθονεῖθʼ ἡμῖν (sc. τοῖς ἱππεῦσι) κομῶσι Id. Eq. 580; κομῶν καὶ αὐχμηρός Arist. Rh. 1413a9, cf. D.H. 6.26; ἔνορκον ἂν ποιησαίμην μὴ πρότερον κομήσειν (in token of a vow) πρίν . . Pl. Phd. 89c; ἀνὴρ μὲν ἐὰν κομᾷ, ἀτιμία αὐτῷ ἐστι· γυνὴ δὲ ἐὰν κομᾷ, δόξα αὐτῇ ἐστιν 1 Ep.Cor. 11.14-15.
• • • 2 plume oneself, give oneself airs, τοιοῦτος ἀνὴρ ὢν ποιητὴς οὐ κομῶ Ar. Nu. 545, cf. Pl. 170; οὗτος ἐπὶ τυραννίδι ἐκόμησε aimed at the monarchy, Hdt. 5.71; ἐπὶ τῷ κομᾷς; on what do you plume yourself? Ar. V. 1317; μηδὲν ταύτῃ γε κομήσῃς Id. Pl. 572; κ. ἐπὶ κάλλει Plu. Caes. 45, cf. Luc. Nigr. 1; ἐπʼ Ἠρίννῃ κ., of her lover, AP 11.322 (Antiphan.): c. dat., Opp. C. 3.192.
  • II of horses, χρυσέῃσιν ἐθείρῃσιν κομόωντε Il. 8.42, 13.24.
  • III of the hair itself, to be long, Opp. C. 3.28.
  • IV metaph., of trees, plants, etc., [οὖθαρ ἀρούρης] μέλλεν ἄφαρ ταναοῖσι κομήσειν ἀσταχύεσσιν soon were the fields to wave with long ears, h.Cer. 454; μᾶζαι βώλοις κομῶσαι Cratin. 165; ἁ δὲ καλὰ νάρκισσος ἐπʼ ἀρκεύθοισι κομάσαι Theoc. 1.133, cf. 4.57; αἴγειρος φύλλοισι κομόωσα A.R. 3.928; ὄρος κεκομημένον ὕλῃ Call. Dian. 41; ἡ γῆ φυτοῖς κομῶσα Arist. Mu. 397a24, cf. Ael. Fr. 75; κομῶντα λήϊα Procop.Gaz. Ep. 23.
  • V ἀστέρες κομόωντες, = κομῆται, Arat. 1092.

κομάω, ion. κομέω,
1) das Haar, κόμη, lang wachsen lassen, langes, starkes Haar haben ; Ἄβαντες ὄπιθεν κομόωντες, am Hinterkopfe langes Haar tragend, Il. 2.542 ; – auch von Pferden, ἐθείρῃσιν κομόωντε, 8.42, 13.24 ; – Her. 1.82 u. öfter ; κομέουσι 2.36, wie τὰ ὀπίσω κομέουσι τῆς κεφαλῆς 4.180 ; Plat. Gorg. 524c, Phaedr. 89c ; μὴ ἅπτεσθαί μου πρὶν ἂν τὸ γένειον τῇ κεφαλῇ ὁμοίως κομήσῃς Xen. Symp. 4.28 ; Folgde : auch von den Haaren selbst, κομόωσιν ἔθειραι Opp. Cyn. 3.27.
2) Uebertr., von Gewächsen u. vom Felde, Laub bekommen, grünen u. blühen ; οὖθαρ ἀρούρης μέλλεν ἄφαρ ταναοῖσι κομήσειν ἀσταχύεσσι, das Feld sollte prangen mit langen Aehren, H.h. Cer. 454 ; ἡ γῆ φυτοῖς κομῶσα Arist. mundo 4 ; Λιβάνῳ κομόωσιν ἄρουραι Dion.Per. 950 ; αἴγειρος φύλλοισιν ἀπειρεσίοις κομόωσα Ap.Rh. 1.928 ; λειμῶνες Anacr. 39.2 ; – ἀστέρες κομόωντες, = κομῆται, Arat. 1092.
3) langes Haar galt als Zeichen des Freien nicht bloß, Arist. rhet. 1.8.3, sondern auch der Freude, dah. man es bei der Trauer abschnitt ; auch Zeichen des Reichtums u. Stolzes, vgl. Her. 1.82 ; dah. κομᾶν = stolz, vornehm sein, prunken ; οὗτος ἐπὶ τυραννίδι ἐκόμησε, er buhlte um die Alleinherrschaft, Her. 5.71 ; vom Perserkönige, Ar. Plut. 170 ; τινί, stolz sein auf Etwas, mit Etwas großtun, Opp. Cyn. 3.192 ; ἐπί τινι, Luc. Nigr. 1 ; ἐπὶ κάλλει καὶ ὥρᾳ Plut. Caes. 45 ; vgl. Antiphan. 5 (XI.322); neben ὑψαυχεῖν u. μεγαληγορεῖν, Plut. de stoic. repugn. 13. – Bes. galt in Athen, wo die Jünglinge nur bis ins 18. Jahr langes Haar trugen, dann aber als ἔφηβοι es abschnitten u. kürzeres Haar trugen, das lange Haar als Merkmal eines Stutzers, als Zeichen der Prunkliebe u. Eitelkeit.

†κομάω

[κόμη.]

Only in pres. pple. in acc. dual and nom. and acc. pl. κομόωντε, -ωντες, -ωντας.

• • 1

    To have abundant hair : κάρη κομόωντες, covered as to the head with hair, i.e. wearing a full head of hair. Epithet of the Achaeans Il. 2.11, Il. 3.43, Il. 4.261, Il. 7.85, Il. 8.53, Il. 9.45, Il. 13.310, Il. 18.6, Il. 19.69, etc. : Od. 1.90, Od. 2.7, Od. 20.277.

    Sim. : κάρη κομόωντας ἑταίρους Od. 2.408.

    In reference to horses : ἐθείρῃσιν (instrumental dat.) κομόωντε (having flowing manes) Il. 8.42=Il. 13.24.

  • 2

    ὄπιθεν κομόωντες, wearing the hair long behind, i.e. having it cut short or shaved off in front. Epithet of the Abantes Il. 2.542.

κομάω (κόμη): only part., wearing long hair; κάρη κομόωντες Ἀχαιοί, ‘long-haired Achaeans;’ Ἀβαντες ὄπιθεν κομόωντες, i. e. shorn in front, Il. 2.542; ἐθείρῃσι, ‘with long manes,’ Il. 8.42.

κομάω, κόμη

• • Ito let the hair grow long, wear long hair, Il.; κομέειν τὴν κεφαλήν Hdt. In early times the Greeks wore their hair long, whence κάρη κομόωντες Ἀχαιοί in Hom. At Sparta the fashion continued. At Athens it was so worn by youths up to the 18th year, when they offered their long locks to some deity; and to wear long hair was considered as a sign of aristocratic habits: hence
  • • 2κομᾶν meant to plume oneself, give oneself airs, be proud or haughty, like Lat. cristam tollere, Ar.; οὗτος ἐκόμησε ἐπὶ τυραννίδι he aimed at the monarchy, Hdt.; ἐπὶ τῷ κομᾷς; on what do you plume yourself? Ar.
  • IIof horses, χρυσέῃσιν ἐθείρῃσιν κομόωντε decked with golden manes, Il.
  • IIImetaph. of trees, plants, foliage, Hhymn., etc.