κράνα
κράνα,
- v. κρήνη.
- II = κεφαλή, Hsch.
κράνα, v. κρήνη.
κρᾱνα (-α, -ᾳ, -αν; -ᾶν.)
- 1spring Φοῖβε, Παρνασσοῦ τε κράναν Κασταλίαν φιλέων P. 1.39 Ἀρέθοισαν ἐπὶ κράναν P. 3.69 κράναν Ὑπερῇδα λιπών P. 4.125 ἐπʼ Ἀπόλλωνός τε κράνᾳ the spring Kyre in Cyrene P. 4.294 πρόσθα μὲν ἲς Ἀχελωίου τὸν ἀοιδότατον Εὐρωπία κράνα Μέλ[ανό]ς τε ῥοαὶ τρέφον κάλαμον (Wil., Turyn, qui Εὐρωπία ῥοαί appositionem esse existimat verborum ἶς Ἀχελωίου: v. Wil., GGA, 1900, 43) fr. 70. 2. κελάρυξεν, ὡς ἀπὸ κρανᾶν φέρτατον ὕδωρ *fr. 104b.* ]κράνας ο[ὐ π]ρολείπει[ ὕ]δωρ (supp. Lobel) Θρ. 4. 18. test., Σ Ammon. Hom., Φ 1; Πίνδαρος ὠκεανοῦ τὰ πέταλα τὰς κρήνας λέγων fr. 326.