κρακτικός
κρακτικός, noisy
κρακτικός, ή, όν, (κράζω)
- noisy, Luc. Gall. 4, Sch. Ar. V. 34, cj. in Tz. ad Hes. Op. 744: Sup. -ώτατος Luc. Symp. 12.
κρακτικός, ή, όν, au sup. -ώτατος, qui aime à crier, criard, Luc. Conv. 12.
Étym. κράζω.
κρακτικός, zum Schreien geneigt, gern und viel schreiend ; Schol. Ar. Vesp. 34 u. a.Sp.; κρακτικώτατος κυνικῶν ἁπάντων, der größte Schreier unter den Zynikern, Luc. Conv. 12.