κραυγαστικός
κραυγαστικός, vociferous
κραυγ-αστικός, ή, όν,
- vociferous, Procl. Par.Ptol. 230, Sch. Il. 1.575; τὸ κ. Sch. Ar. Pax 1078. Adv. -κῶς Sch. Ar. Eq. 485.
κραυγαστικός, ή, όν, qui aime à crier, criard, Procl. Ptol. p. 230, 3.
κραυγαστικός, gern schreiend ; Schol. Il. 1.575 u. Sp.
• Adv ., Schol. Ar. Eq. 485.
• Adv ., Schol. Ar. Eq. 485.