κυνάρα
κῠνάρα [ᾰρ], ἡ,
- = κινάρα, S. Fr. 348, cf. Scyl. or Polemo ap. Ath. 2.70c, Gal. 6.636; ἄκανθα κυνάρα Hecat. 291 J.:—also κύνᾰρος ἄκανθα S. Fr. 718 (expl. as = κυνόσβατος by Did. ap. Ath. l.c.).
κυνάρα, ας (ἡ) [ῠᾰρ] Soph. fr. 318 ; Scyl. (Ath. 70c) ou κύναρος ἄκανθα, églantier, Hécat. (Ath. 70a) ; Soph. fr. 643.
Étym. cf. κινάρα.
κυνάρα, ἄκανθα, = κυνόσβατος od. κινάρα, Soph. u. A. bei Ath. II.70a.