κυνηγετέω
κυνηγετέω, to hunt
κῠνηγ-ετέω, Dor. κυνᾱγ-,
- hunt, Ar. Eq. 1382, X. Cyn. 5.34, etc.: c. acc., ὗς ἀγρίους κ. Aeschin. 3.255, cf. Plb. 31.14.3: metaph., persecute, harass, A. Pr. 572 (lyr.); hunt down, τινας Plu. Mar. 43: c. acc. cogn., κ. τέκνων διωγμόν E. HF 898 (lyr.): abs., quest about, like a hound, S. Aj. 5.
κυνηγετέω-ῶ [ῠ]
1 intr. aller à la chasse, Ar. Eq. 1382 ; Xén. Cyn. 5, 34, etc. ||
2 tr. poursuivre à la chasse, chasser : ὗς ἀγρίους, Eschn. 90, 7, les sangliers ; fig. poursuivre, harceler, Eschl. Pr. 573 ; ou simpl. rechercher la piste, acc. Soph. Aj. 5 ||
➳ Dor. κυναγετέω [ᾱ] Eschl. l. c.
Étym. κυνηγέτης.
1. jagen, op jacht gaan.
2. jacht maken op, achtervolgen.
κυνηγετέω, ein Jäger sein, jagen ; Ar. Eq. 1382 ; Plat. Legg. VII.824 ; ὗς ἀγρίους κυνηγετεὶν Aesch. 3.255, wie Pol. 31.22.3. – Dah. = aufspüren, ausspähen, verfolgen, τινά, Aesch. Prom. 572 ; κυνηγετοῦντα καὶ μετρούμενον ἴχνη τὰ κείνου Soph. Aj. 5 ; τέκνων διωγμόν Eur. Herc.Fur. 896 ; Sp., wie Plut. Crass. 4.
κυνηγετέω
κῠνηγετέω,
κυνηγέτης
- Ito hunt, Ar., Xen., etc.:—metaph. to persecute, harass, Aesch.
- IIto quest about, like a hound, Soph.