κόπτω

κόπτω, Od. 18.28, etc.: fut. κόψω Hippon. 83, Men. Pk. 64, etc.: aor. ἔκοψα, Ep. κόψα Il. 13.203: pf. κέκοφα (ἐκ-) X. HG 6.5.37, (περι-) Lys. 14.42, (συγ-) Pl. Tht. 169b; Ep. part. κεκοπώς Il. 13.60 (v.l. -φώς, -πών), Od. 18.335:—Med., fut. κόψομαι LXX Ez. 6.9: aor. ἐκοψάμην Hdt. 4.166:—Pass., fut. κεκόψομαι (ἀπο-) Ar. Nu. 1125, (ἐκ-) Id. Ra. 1223, (κατα-) X. An. 1.5.16, κοπήσομαι LXX Je. 8.2, Gal. 13.759: aor. ἐκόπην A. Ag. 1278, Ar. Ra. 723, Th. 8.13: pf. κέκομμαι A. Pers. 683:—

• cut, strike,
• • • 1 smite, σʼ ἀμφὶ κάρη κεκοπὼς χερσὶ στιβαρῇσι Od. 18.335: c. dupl. acc., κόψε δὲ παπτήναντα παρήϊον smote him on the cheek, Il. 23.690.
    • 2 smite with weapons, κόπτοντες δούρεσσι μετάφρενον Od. 8.528; τοῖσι Πέρσῃσι εἵποντο κόπτοντες Hdt. 6.113: metaph. in Pass., with play on words, αἰεὶ κόπτῃ ῥήμασι καὶ κοπίσιν AP 11.335.
    • 3 smite, slaughter an animal with an axe or mallet, κόψας ἐξόπιθεν κεράων βοός Il. 17.521, cf. Od. 14.425, X. An. 2.1.6; in Trag., A. Ag. 1278, Eu. 635, E. El. 838.
    • 4 cut off, chop off, κεφαλὴν ἀπὸ δειρῆς κόψεν Il. 13.203; χεῖράς τʼ ἠδὲ πόδας κόπτον Od. 22.477; κ. [τὰ γέρρα] ταῖς μαχαίραις X. An. 4.6.26; κ. δένδρα cut down or fell trees, Th. 2.75, X. HG 5.2.39, 43; κ. τὴν χώραν lay it waste, ib. 3.2.26, 4.6.5:—in Pass., of ships, to be shattered, disabled by the enemy, Th. 4.14, 8.13:—metaph., φρενῶν κεκομμένος A. Ag. 479 (lyr.); τὸν ὕπνον ἁ φροντὶς κόπτοισα preventing, Theoc. 21.28; [πνεῦμα] κοπτόμενον being suddenly stopped, arrested, Arist. Mete. 367a10.
    • 5 strike, beat a horse, to make him go faster, κόψε δʼ Ὀδυσσεὺς τόξῳ Il. 10.513; also σκηπανίῳ Γαιήοχος ἀμφοτέρω (sc. Αἴαντε) κεκοπὼς πλῆσεν μένεος 13.60.
    • 6 hammer, forge, κόπτε δὲ δεσμούς 18.379, Od. 8.274; later, stamp metal, i.e. coin money, κ. νόμισμα IG 12(5).480.11 (Siphnos, Athenian Law), Xenoph. 4, Hdt. 3.56:—Med., coin oneself money, order to be coined, κ. χρυσοῦ καὶ ἀργύρου νόμισμα Id. 1.94, cf. 4.166:—Pass., of money, to be stamped or coined, [νομίσμασιν] μόνοις ὀρθῶς κοπεῖσι Ar. Ra. 723, cf. 726.
    • 7 knock or rap at, τὴν θύραν Id. Nu. 132, Pl. 1097, And. 1.41, X. HG 5.4.7, Men. Epit. 538, Phld. Vit. p.30 J., Plu. Alc. 8, etc.; without θύραν, οὗτος, τί κόπτεις; Ar. Ec. 976.
    • 8 pound, bray in a mortar, κυπέρου κεκομμένου Hdt. 4.71; ἀσταφίδα κεκ. Alex. 127.4; ἔλαιον κεκ., i.e. pure oil, LXX 3 Ki. 5.11.
    • 9 knock, dash about, τὸ ὕδωρ ὅταν κοπῇ Pl. Ti. 60b; κόνις . . κοπτομένη . . ὑφʼ ἅρμασι Hes. Sc. 63; θάλασσα κοπτομένη πνοιαῖς Theoc. 22.16.
    • 10 of birds, peck, Arist. HA 609b5; ὁ ἁλιάετος . . τὰ λιμναῖα κ. preys on the lagoon life, ib. 593b24; σπειρὴν κ. peck at, Arat. 449; of fish, gnaw, Arist. HA 620b17; of a snake, strike, Il. 12.204:—Pass., of wood or seeds, to be worm-eaten, Thphr. HP 3.18.5, 8.11.2.
    • • b munch, masticate, dub. in Chionid. 6.
    • 11 ὁ ἵππος κ. τὸν ἀναβάτην jars his rider by his paces, X. Eq. 1.4:—Pass., ib. 8.7, Hp. Aër. 21.
    • 12 κ. ὄνους dress, prepare mill-stones for use, Alex. 13; set, sharpen, Herod. 6.84:—Med., AP 11.253 (Lucill.).
    • 13 metaph., tire out, weary, μήθʼ ὑμῖν ἐνοχλῶ μήτʼ ἐμαυτὸν κ. D. Prooem. 29, cf. Alciphr. 2.3; λέγων φαίνου τι δὴ καινὸν . ., ἢ μὴ κόπτε με Hegesipp. 1.3, cf. Sosip. 1.20; μὴ κόπτʼ ἔμʼ, ἀλλὰ τὰ κρέα Alex. 173.12; κ. τὴν ἀκρόασιν D.H. Comp. 19; κ. τὰ ὦτα Poll. 6.119; κ. ἐρωτήμασιν ἀκαίροις Plu. Phoc. 7, cf. Moer. p.74 P.:—Pass., to be worn out, κοπτόμενοι ἀεὶ ταῖς στρατείαις D. 2.16.
  • II Med. κόπτομαι, beat or strike oneself, beat oneʼs breast or head through grief, κεφαλὴν δʼ ὅ γε κόψατο χερσίν Il. 22.33, cf. Hdt. 2.121.δʹ (also Act. τί κόπτεις τὴν κεφαλήν; Men. Her. 4); κόπτεσθαι μέτωπα Hdt. 6.58 (with μαχαίρῃσι added 2.61): abs., Pl. Phd. 60b, R. 619c: pf. Pass., [πόλις] κέκοπται A. Pers. 683:—Act. c. acc. cogn., ἐκοψα κομμὸν Ἄριον Id. Ch. 423 (lyr.).
  • • 2 κόπτεσθαί τινα mourn for any one, κόπτεσθʼ Ἄδωνιν Ar. Lys. 396, cf. Ev.Luc. 8.52; but also ἐπί τινα Apoc. 1.7, 18.9 (v.l. αὐτῇ). (Cf. Lith. kapóti, Lett. kapāt ‘chop small’, ‘beat’, ‘stamp’, Lat. capo ‘capon’, perh. σκέπαρνον.)

κόπτω, perf. bei Hom. κεκοπώς, vgl. διακέκοφα, aor. ἐκόπην, s. κατακ.,
1) schlagen, hauen ; ὅστις σʼ ἀμφὶ κάρη κεκοπὼς χερσὶ στιβαρῇσιν δώματος ἐκπέμψῃσι Od. 18.334 ; κόψε δὲ παπτήναντα παρήϊον, er schlug ihn auf die Wange, Il. 23.690 ; ποτὶ γαίῃ Od. 9.289 ; δούρεσσι μετάφρενον ἠδὲ καὶ ὤμους 8.528, treffen. verwunden ; auch übertr., ῥήμασι κόπτειν, mit Schmähreden verwunden ; ῥήμασι καὶ κοπίσιν Ep.adesp. 89 (XI.335); erschlagen, schlachten, von Ochsen, Il. 17.521, von Schweinen, Od. 14.425, die auf den Kopf geschlagen werden ; so κόπτοντες βοῦς καὶ ὄνους ἐπορίζοντο σῖτον Xen. An. 2.1.5 ; vgl. auch ἱκτῆρας ἐκθύει ξένους κόπτων Eur. Cycl. 371 ; ἐν δʼ ἀτέρμονι κόπτει πεδήσασʼ ἄνδρα δαιδάλῳ πέπλῳ Aesch. Eum. 605, vgl. Ag. 1251 ; – abhauen, χεῖρας καὶ πόδας, κεφαλὴν ἀπὸ δειρῆς, Il. 13.203, Od. 22.477 ; κύπερος κεκομμένος Her. 4.71 ; bes. Bäume umhauen, δένδρα Xen. Hell. 5.2.43, und daher ἐπορεύετο κόπτων καὶ κάων τὴν χώραν, 3.2.26, das Land verheerend, durch Umhauen der Bäume u. Anzünden des Getreides u. des Strauchwerks, wie der Häuser, und allein, τὴν χώραν κόπτων, 4.6.5 ; häufiger τέμνειν. – Aber σῖτος κόπτεται ist = das Getreide verdirbt, eigtl. wird von Würmern beschädigt, Theophr.; – schlagen, verwunden ; κόψε γὰρ αὐτὸν κατὰ στῆθος, von einer Schlange, beißen, Il. 12.204 ; τὰ μέτωπα κόπτονται μαχαίραις Her. 2.61 ; von Vögeln, hacken, Arist. H.A. 9.1 ; Arat. 448 ; von Fischen, anbeißen, Arist. H.A. 9.37 ; – auch von Schiffen, die einen Stoß der feindlichen erhalten, κοπεῖσαι ὑπὸ τῶν Ἀττικῶν Thuc. 8.13, wie Plut. Alc. 27 sagt προσκείμενος ἔκοπτε τὰς ναῦς καὶ συνετίτρωσκε ἄνδρας. – Uebertr., Aesch. Ag. 479 φρενῶν κεκομμένος, wie sonst βεβλαμμένος, vom Wahnsinn. – Auch schlagen, um zum Laufen anzutreiben, wie Odysseus die Rosse mit dem Bogen schlägt, Il. 10.513, u. Poseidon die beiden Aias ermutigt, ἀμφοτέρω κεκοπὼς πλῆσεν μένεος 13.60 ; – hämmern, schmieden, κόπτε δὲ δεσμούς, vom Hephästus, Il. 18.379, Od. 8.274 (vgl. ἐλαύνω). – Bes. auch = Geld schlagen, prägen, νόμισμα μολίβδου, Münze aus Blei, Her. 3.56 ; καλλίστοις νομισμάτων καὶ μόνοις ὀρθῶς κοπεῖσιν Ar. Ran. 721 ; Arist. Oec. 2.20 und Sp.; auch med., = schlagen lassen, Her. 4.166 ; und = act., αἰγινῆται πρῶτον νόμισμα ἐκόψαντο, eigtl. für sich, Ael. V.H. 10.12 ; – θύραν, an die Tür klopfen, pochen, wie der tut, der in das Haus hineingehen will, nach den Atticisten die eigtl. att. Form, hellenistisch κρούειν ; τίς ἔσθʼ ὁ κόπτων τὴν θύραν ; Ar. Plut. 1097 ; Xen. Hell. 5.4.7 u. A.; auch Sp., wie Plut. Alc. 8 ; auch πρὸς τὴν θύραν, Luc. Nigr. 2 ; – zerstoßen, im Mörser, Her. 4.71 ; κόνις κοπτομένη ὑφʼ ἅρμασι Hes. Sc. 62.
2) im mildern Sinne, Einem lästig fallen, ihn bedrängen, quälen ; οἱ κοπτόμενοι wird Dem. 2.16 ταλαιπωρούμενοι erkl.; vgl. Hegesipp. bei Ath. VII.290b u. Sosipat. ib. IX.378b (v. 20); ermüden, obtundere, ἐρωτήμασιν ἀκαίροις Plut. Phoc. 7. – Aehnl. von Pferden, stoßen, durch Stoßen den Reiter ermüden, τὸν ἀναβάτην κόπτει ὁ ἵππος Xen. de re Eq. 1.4, vgl. 8.7.
3) Med. sich schlagen, κεφαλήν Il. 22.33, wie Her. 2.161.4 ; bes. = sich die Brust schlagen, zum Zeichen der Trauer, dah. trauern, wehklagen, wie plangere ; πόλις στένει, κέκοπται Aesch. Pers. 683, der auch ἔκοψε κομμὸν Ἄρειον verbindet in dieser Bdtg, Ch. 417 ; κόπτεσθʼ Ἄδωνιν Ar. Lys. 397 ; κόπτεσθαι καὶ ὀδύρεσθαι τὴν αἵρεσιν Plat. Rep. X.619c ; βοῶσάν τε καὶ κοπτομένην Phaed. 60a ; neben πενθεῖν, Luc. sacrific. 15 ; a.Sp.

κόπτω

Aor. ἔκοψα Od. 10.127.

3 sing. κόψε Il. 10.513, Il. 12.204, Il. 13.203, Il. 23.690, 726 : Od. 14.425.

Pple. κόψας Il. 11.146, Il. 17.521.

Pf. pple. κεκοπώς Od. 18.335 (app. formed direct fr. κόπος, a striking. Cf. ἀρημένος, δεδουπότος, πεφυζότες). Thematic pf. pple. κεκόπων Il. 13.60 (v.l. κεκοπώς).

3 sing. aor. mid. κόψατο Il. 22.33.

(ἀνα-, ἀπο-, ἐπι-)

• • 1

    To strike, smite : [ἵππους] τόξῳ Il. 10.513, σκηπανίῳ ἀμφοτέρω κεκόπων (striking them) Il. 13.60, κόψʼ ὄπιθεν κώληπα (kicked) Il. 23.726. Cf. Il. 17.521, Il. 23.690 : Od. 8.528, Od. 14.425, Od. 18.28, 335.

    Of a snake Il. 12.204.

    In mid., to smite (one’s head) in gried Il. 22.33.

  • 2

    To strike or dash (against the ground) : ποτὶ γαίῃ κόπτεν Od. 9.290.

  • 3

    With ἀπό, to strike off from (something) : κεφαλὴν ἀπὸ δειρῆς κόψεν Il. 13.203.

    So χεῖράς τʼ ἠδὲ πόδας κόπτον Od. 22.477 (app. with continuation of the force of ἀπό in 475).

    To cut through, sever : ἀπʼ αὐχένα κόψας Il. 11.146. Cf. Od. 10.127.

  • 4

    To hammer, form, fashion : δεσμούς Il. 18.379 : Od. 8.274.

κόπτω , aor. κόψε, perf. part. κεκοπώς, mid. aor. κόψατο: knock, smite, hammer, Il. 18.379, Od. 8.274, mid., oneself or a part of oneself, Il. 22.33.

κόπτω from Root !κοπ

• • Ito strike, smite, knock down, Od.; κόψε μιν παρήιον smote him on the cheek Il.
  • • 2to cut off, chop off, Hom., etc.; κ. δένδρα to fell trees, Thuc., etc.; κ. τὴν χώραν to cut down the trees in it, to lay it waste, Xen.:—Pass., of ships, to be shattered or disabled by the enemy, Thuc.:—metaph., φρενῶν κεκομμένος stricken in mind, Aesch.
    • 3to hammer, forge, Hom.: to stamp metal, coin money, Hdt.:— Mid. to coin oneself money, order to be coined, Hdt.: Pass., of the money, to be stamped or coined, Ar.
    • 4to knock at the door, Lat. pulsare, Ar., etc.
    • 5to cut small, chop up or pound in a mortar, Hdt.
    • 6of a horse, to jolt or shake his rider, Xen.
    • 7metaph. to tire out, weary, Dem.
  • IIMid. κόπτομαι, to beat oneʼs breast through grief, Lat. plangere, Il., Hdt., Plat.
  • • 2κόπτεσθαί τινα to mourn for any one, Lat. plangere aliquem, Eur., etc.