κοπροφάγος
κοπροφάγος, dung-eating
κοπρο-φάγος [φᾰ], ον,
- dung-eating, Gal. 12.249, Diogenian. 3.49, Hsch. s.v. βοῦς Κύπριος.
κοπρο·φάγος, ος, ον [ᾰ] qui mange de la fiente, Gal. 12, 249 ; Diogén. 3, 49 ; 5, 80.
Étym. κόπρος, φαγεῖν.
κοπροφάγος, Mist fressend, Diog. 3.49, 5.80.