λατάγη
λᾰτᾰγ-η, ἡ,
- = λάταξ I, Dicaearch.Hist. 34 (Sicilian); but Thess. or Rhod.acc. to Clitarch. ap. Ath. 15.666c.
λᾰτά̆γη -ης, ἡ [see λάταξ ] Dicaear. 95, see λατάζω.
λατάγη, ης ou λαταγή, ῆς (ἡ) [ᾰᾰ] action de jeter le reste du vin au jeu du cottabe, d’où bruit que fait ce vin en tombant, Dicéarq. (Ath. 666b).
Étym. λάταξ.
λατάγη, ἡ, das Werfen der λάταξ und das dadurch hervorgebrachte Geräusch, VLL ; vgl. Alc. bei Ath. XV.666b. Wird auch λαταγή geschrieben.