λάσκω

λάσκω, impf. ἔλασκον E. El. 1214 (lyr.): fut. λᾰκήσομαι Ar. Pax 381, 384: aor. 1 ἐλάκησα [ᾰ] ib. 382 (δια-λᾱκήσας Id. Nu. 410 is prob. from διαλᾱκέω, Dor. for -ληκέω): aor. 2 ἔλᾰκον, Ep. λάκον Il. 14.25, al.: aor. 1 ἔληξα Herod. 8.65: pf. λέληκα Il. 22.141, Arist. HA 618b31, λέλᾱκα A. Pr. 407 (lyr.), Ar. Ach. 410 (paratrag.); part. fem. λελᾰκυῖα Od. 12.85:—Med., v. infr. II:—

• ring, rattle, crash:
• • I of things, ring when struck, λάκε χαλκὸς νυσσομένων ξίφεσίν τε καὶ ἔγχεσι Il. 14.25; λάκε δʼ ἀσπίς 20.277; also λάκε δʼ ὀστέα the bones cracked, broke with a crash, 13.616; λάκε δʼ ἀμφὶ πυρὶ ὕλη crackled, Hes. Th. 694; ἔλακον ἀξόνων βριθομένων χνόαι creaked under the weight, A. Th. 153 (lyr.):—this sense occurs only in aor. 2 Act.
  • II of animals, scream, of the falcon, ὀξὺ λεληκώς Il. 22.141; of the nightingale in the falconʼs talons, τί λέληκας; Hes. Op. 207; also, of dogs, howl, bay, Σκύλλη . . δεινὸν λελακυῖα Od. l.c.; rare in Prose, οὐ μινυρίζει οὐδὲ λέληκεν, of the black eagle, Arist. l.c.:—this sense occurs only in pf., exc. in Ep. aor. Med., κύνες λελάκοντο h.Merc. 145.
  • III of human beings, shout, scream, cry aloud, λέληκεν ἢν καὶ μηδένʼ ἀνθρώπων ὁρᾷ Semon. 7.15; φόβος μυχόθεν ἔλακε A. Ch. 35 (lyr.), cf. S. Ant. 1094, etc.; τί λέλακας; Ar. Ach. l.c.; μή νυν λακήσῃς Id. Pax 382: hence of Oracles, utter, A. Ag. 1426 (lyr.), S. Tr. 824 (lyr.), Ar. Pl. 39; also, sing, πρὸς αὐλόν E. Alc. 346.
  • • 2 c. acc. cogn., shriek forth, utter aloud, ὀλολυγμόν A. Ag. 596; στονόεν λέλακε χώρα Id. Pr. l.c.; λ. βοάν E. El. l.c., cf. Ion 776 (anap.); ἀγγελίας Id. IT 461 (anap.); πῆμα A. Ag. 865; ῥῆμα γενναῖον Ar. Ra. 97: c. dupl. acc., τοιαῦτα λάσκεις τοὺς . . φίλους; E. Andr. 671:—in this sense only in Trag. and (rarely) Com.

λάσκω impf. ἔλασκον ‖ fut. mid. λακήσομαι Aristoph. Pax 381, 384 ‖ aor^s. ἐλάκησα ‖ aor^t. ἔλᾰκον ‖ pf. λέλᾱκα

❶ act.
🄰 of things: to sound, resound ( aor^t. only) Il. 13.616, 14.25, al. etc.; λάκε δ’ ἀσπίς the shield rang Il. 20.277

🄱 of animals: to screech (pf. only) Il. 22.141 (falcon) Hes. Op. 207 (nightingale); rar. in prose Aristot. H.A. 618b 31 ‖ to bark, bay Od. 12.85

🄲 of men: to cry out, yell, shout Aeschl. Ch. 35 Aristoph. Ach. 1046, al. etc. | with int. acc.: λ. ὀλολυγμόν, βοάν to let out a lament, a shout Aeschl. Ag. 596 Eur. El. 1214

🄳 with acc. to say, announce, proclaim Eur. I.T. 461 Aristoph. Ran. 97; περίφρονα δ’ ἔλακες you speak arrogantly Aeschl. Ag. 1426; λ. λιτάς to pronounce prayers Lyc. 460 | of oracles Soph. Tr. 824 Aristoph. Pl. 39 | with double acc.: ξένης δ’ ὕπερ τοιαῦτα λάσκεις τοὺς ἀναγκαίους φίλους do you hurl such insults at your near and dear ones for the sake of a stranger? Eur. Andr. 671 ‖ to sing: πρὸς αὐλόν accompanied by the aulos (mus. instrum.) Eur. Alc. 346

❷ mid. to howl, bay Hom. 4.145 (dogs) ‖ to cry out, shout Aristoph. Pax 381, 384

● epic impf. λάσκε Lyc. 460 ‖ epic aor^t. λάκον, epic mid. 3. pl. λελάκοντο Hom. l.c. ‖ epic and Ion. pf. (but also Aristot. H.A. 618b 31) λέληκα | ptc. λεληκώς, fem. λελᾰκυῖα.

λάσκω, oder ληκέω, s. ἐπιλ., dor. λᾱκεῖ, Theocr. 2.24 ; ἔλασκον, Aesch. Ag. 582 ; fut. λακήσω, u. λακήσομαι, Ar. Pax 381, 384, wo die Quantität des α nicht zu erkennen ist, aor. ἐλάκησα, mit kurzem α, Ar. Pax 382 (διαλᾱκήσασα, Ar. Nub. 410); aor.2 ἔλακον, λακεῖν, und med. ἐλακόμην, wozu λελάκοντο gehört, H.h. Merc. 145 ; perf. λέλᾱκα, ion. λέληκα, aber fem. part. λελακυῖα;
1) tönen, krachen, von leblosen Dingen, die durch einen Wurf od. Schlag ertönen, nur aor.2, λάκε χαλκὸς νυσσομένων ξίφεσίν τε καὶ ἔγχεσιν Il. 14.25, λάκε δʼ ἀσπίς, der Schild krachte, vom Wurfspieß getroffen, 13.616 ; vgl. Hes. Th. 694 ; ἔλακον ἀξόνων βριθομένων χνόαι Aesch. Spt. 138. Bei Sp. bes. = unter Geräusch, Gekrach zerbrechen, zerkrachen, Hesych. erkl. λάκε durch ἐθλάσθη, συνετρίβη. So ἐλάκησε Act.Ap. 1.18.
2) von Tieren, schreien ; vom gellenden Schreien des Falken, Il. 22.241 ; der gewürgten Nachtigall, Hes. O. 209, vom Hundegebell, κύνες λελάκοντο H.h. Herc. 145 ; Σκύλλη δεινὸν λελακυῖα Od. 12.85.
Bei den Tragg. auch von menschlicher Stimme, laut reden, sprechen, bes. auch verkünden, weissagen, περίφρονα δʼ ἔλακες Aesch. Ag. 1401 ; ἀμβόαμα Ch. 35, öfter ; μὴ πώποτʼ αὐτὸν ψεῦδος ἐς πόλιν λακεῖν Soph. Ant. 1094 ; τοὔπος τὸ θεοπρόπον ὅτʼ ἔλακεν ὁ θεός Trach. 824 ; κακὸν ἄκρον Ion 776 ; ἀγγελίας I.T. 461 ; τί δῆθʼ ὁ Φοῖβος ἔλακεν ἐκ τῶν στεμμάτων Ar. Plut. 39 ; τί λέλακας, was schreist du, Ach. 410 ; vgl. Eur. Hipp. 55 ; πρόπασα δʼ ἤδη στονόεν λέλακε χώρα Aesch. Prom. 407 ; μὴ νῦν λακήσῃς Ar. Pax 382 ; schelten, schmähen, ξένης ὕπερ τοιαῦτα λάσκεις τοὺς ἀναγκαίους φίλους Eur. Andr. 672.

†λάσκω

3 sing. aor. λάκε Il. 13.616, Il. 14.25, Il. 20.277.

Pf. pple. λεληκώς Il. 22.141.

Fem. λελακυῖα Od. 12.85.

(ἐπιληκέω).

To emit a sharp or piercing sound. Of bones breaking with a crack Il. 13.616.

Of the ring of struck metal : λάκε χαλκός Il. 14.25. Cf. Il. 20.277.

Of the cry of a bird of prey in pursuit of its quarry : κίρκος ὀξὺ λεληκώς (with shrill cry) Il. 22.141.

Of the yell of Scylla Od. 12.85.

λάσκω , aor. 2 λάκε, perf. part. w. pres. signif. λεληκώς, λελακυῖα: give voice, of animals, Scylla (as dog), a falcon, Il. 22.141; of things, sound, χαλκός, ἀσπίς, ὀστέα. (Il. and Od. 12.85.)

λάσκω from Root !λακ

• • Ito ring, rattle, crash, λάκε χαλκός Il.; λάκε δʼ ὀστέα the bones cracked, broke with a crash, Il.
  • IIof animals, to shriek, scream, of the falcon, ὀξὺ λεληκώς Il.; of the nightingale in the falconʼs talons, τί λέληκας; Hes.; also of dogs, to howl, bay, Od.
  • IIIof men, to shout, scream, cry aloud, Aesch., Soph., etc.; τί λέλᾱκας; Ar.; μή νυν λακήσηις Ar.:—hence of Oracles, to noise abroad, Aesch., etc.: also, to sing, πρὸς αὐλόν Eur.
  • • 2c. acc. cogn. to shriek forth, utter aloud, Trag.
  • IVto crack or burst asunder, NTest.