Λατῖνος
Λατῖνος, Latin, (n. Latinus); subst. Λατίνη Latium
Λᾰτῑνος, η, ον, Latin, Thphr. HP 5.8.1; ἑορταὶ Λ.,
- = Lat. feriae Latinae, D.H. 4.49; ἡ Λ. φωνή, ἡ Λ. διάλεκτος, Str. 6.1.6.
1. Λᾰτῖνος -ου, ὁ Latinos, son of Circe Hes. Th. 1013.
2. Λᾰτῖνος -η -ον Latin, from Latium, pertaining to the Latins Strab. 6.1.6, al. etc. | subst. ἡ Λατίνη Latium Thphr. H.P. 9.15.1 Strab. 5.2.10, al. etc. | οἱ Λατῖνοι the Latins Orph. A. 1248 Lyc. 1254 (v.l.) etc.
Λατῖνος, ου (ὁ) [ᾰῑ] Latinos (Latinus) fils d’Ulysse, Hés. Th. 1073.
Λατῖνος, η, ον [ᾰῑ] = lat. Latinus, du Latium, des Latins, Str. 228 ; ἡ Λατίνη, Th. H.P. 9, 15, 1 ; Str. 229, le territoire du Latium ; οἱ Λατῖνοι, Lyc. 1254 ; Orph. Arg. 1246, les Latins.