λικνίτης
λικνίτης, of the λίκνον
λικν-ίτης [ϝῑ], ου, ὁ, god
- of the λίκνον, epith. of Dionysus, Orph. H. 46.1, 52.3, Plu. Isid. 2.365a:—fem. λικν-ῖτις, τροφή S. Ichn. 269.
λικνί̄της -ου, ὁ [λῖκνον ] god of the winnowing-fan, epith. of Dionysus Orph. H. 46.1, al. | ὁ Λ. Plut. Isid. 365a
● voc. λικνῖτα Orph. H. 52.3.
● voc. λικνῖτα Orph. H. 52.3.
λικνίτης, ου (ὁ) [νῑ] à qui l’on apporte le van sacré, ép. de Dionysos, Orph. H. 45, 1 ; 51, 3 ; Plut. M. 365a (λίκνον).
λικνίτης, ὁ, Beiname des Bacchus, s. λικνοφόρος, Orph. H. 45, 53, vgl. Plut. Is. et Os. 35.