λιτανεύω

λῐτᾰν-εύω, in Hom. with λλ in augm. tenses, ἐλλιτάνευε, ἐλλιτάνευσα: (λιτανός): —

• pray, entreat, πάντας δʼ ἐλλιτάνευε (v.l. δὲ λ.) Il. 15.422:— Constr. same as λίσσομαι, either abs., Od. 7.145: or c. acc. pers., Il. l.c., 9.581, etc.; that by which one prays in gen., γούνων ἐλλιτάνευσα Od. 10.481; for which in Il. 24.357 we have ἀλλʼ ἄγε, γούνων ἁψάμενοι λιτανεύσομεν (Ep. for -ωμεν); also c. inf., 23.196: c. acc. pers. et inf., Hes. Th. 469, Pi. N. 8.8, etc.: c. Adj. neut., πολλὰ λ. τινά ib. 5.32: rare in Att. Poets, Men. 49 (dub. l.), and in Prose, X. HG 2.4.26, Pl. R. 388b, LXX Ps. 44(45).12; λ. τὸ θεῖον Str. 15.1.60; τοὺς θεοὺς εὐχαῖς D.H. 4.76.

λῐτᾰνεύω [λιτανός] impf. ἐλιτάνευον ‖ fut. λιτανεύσω ‖ aor. ἐλιτάνευσα; to ask, beg abs. Od. 7.145; τινα s.o. Il. 9.581 Xen. Hel. 2.4.26 Plat. Rp. 388b Theocr. 2.71 Strab. 15.1.60 etc.; τινά τι s.o. for sthg. Pind. N. 5.32 | with acc. and inf. Hes. Th. 469 | only with inf. Il. 23.196; πολλά νιν πολλοὶ λιτάνευον ἰδεῖν many begged a great deal to see him Pind. N. 8.8 | with gen.: γούνων ἐλλιτάνευσα I besought her by grasping her knees Od. 10.481 | with dat. instrum.: θυσίαισι καὶ εὐχωλαῖς λιτανεύων supplicating with sacrifices and prayers Orph. H. 87.11 ‖ Christ. to pray in procession, recite litanies Pall. Io. 16.127 etc.

● epic impf. λιτάνευον and ἐλλιτάνευον ‖ epic aor. ἐλλιτάνευσα poet. 3. sg. λιτάνευσε Theocr. l.c.

λιτανεύω, = λίσσομαι, bitten, flehen, absolut, bes. als Schutzflehender, Od. 7.145, γούνων λιτ., bei Jemandes Knien flehen, 10.481, wie γούνων ἁψάμενον λ., Il. 24.357 ; c. accus., πάντας δʼ ἐλλιτάνευε, 22.414 ; c. inf., πολλὰ δὲ καὶ σπένδων – λιτάνευεν ἐλθεῖν, 23.196 ; φίλους λιτάνευε τοκῆας μῆτιν συμφράσσασθαι, Hes. Th. 469 ; πολλά μιν λιτάνευεν, Pind. N. 5.32 ; c. inf., 8.8 ; aor., Theocr. 2.71. – Auch in Prosa, Plat. Rep. III.388b ; Xen. Hell. 2.4.17 ; τὸ θεῖον, Strab. XV p. 713 ; τοὺς θεοὺς εὐχαῖς, Dion.Hal. 4.76.

λιτανεύω

[λιτ-, λίσσομαι.]

Aor. ἐλλιτάνευσα Od. 10.481.

1 pl. subj. λιτανεύσομεν Il. 24.357.

• • 1

    To make entreaty or petition to, entreat, supplicate : μιν Il. 9.581. Cf. Il. 22.414, Il. 24.357 : Od. 7.145, Od. 10.481.

  • 2

    To pray to (a divine power).

    With infin. : πολλὰ λιτάνευεν [ἀνέμους] ἐλθέμεν Il. 23.196.

λῐτᾰνεύω

• 1entreat πολλὰ γάρ μιν παντὶ θυμῷ παρφαμένα λιτάνευεν sc. Ἱππολύτα, attempting to seduce Peleus N. 5.32 πολλά νιν πολλοὶ λιτάνευον ἰδεῖν N. 8.8 λιτανεύω, ἑκαβόλε, Μοισαίαις ἀνατιθεὶς τέχναισι χρηστήριον[ Pae. 9.38

λιτανεύω (λιτή), ipf. ἐλλιτάνευε, λιτάνευε, fut. λιτανεύσομεν, aor. ἐλλιτάνευσα: pray, implore, abs., and w. acc., Od. 7.145, Il. 9.581.

λιτανεύω λῐτᾰνεύω, λίτομαι

• to pray, entreat, esp. for protection, either absol. or c. acc. pers., Hom.; that by which one prays in gen., γούνων λιτανεύειν Od.; also, γούνων ἁψάμενοι λιτανεύσομεν (Epic for -wmen) , Il.; c. inf., Il.