μεθανδάνω
*μεθ·ανδάνω (seul. ao. 2 éol. μετεύαδον [ᾰ], p. μετέϝαδον, du th. verb. μετα·ϝαδ, v. ἁνδάνω) plaire parmi, plaire à, dat. Q. Sm. 5, 127 (corr. μέγ’ εὔαδον).
Étym. μ. ἁνδάνω.
μεθανδάνω, (ἁνδάνω), nur im aor. μετεύαδεν ἀθανάτοισιν, unter den Göttern gefiel es, Qu.Sm. 5.127, wenn nicht μέγʼ εὔαδεν zu lesen ist.