μέσσαυλος

ὁ

[μέσος + αὐλή.]

Etymologically, the middle part of the αὐλή, but used simply as= αὐλή.

• • 1

    In sense 1.a : ἀέκων ἔβη [λὶς] ἀπὸ μεσσαύλοιο Il. 17.112. Cf. Il. 11.548, Il. 17.657 : ὅτε οἱ μέο σαυλον ἵκοντο ἡμέτεροι ἕταροι Od. 10.435 (app.= the αὐλή of Od. 9.184, etc.).

  • 2

    In sense (2) Il. 24.29.