μήρυγμα
μήρυγμα, v. μήρυμα.
μήρυγμα, ou mieux μήρυμα, ατος (τὸ) [ῡ] déroulement (des anneaux d’un serpent, Nic. Th. 163, 265, des fils d’une trame, Caryst. dans Plut. M. 434a, etc.) ; fig. en parl. du temps, Syn. 330b.
Étym. μηρύω.
μήρυγμα, τό, wie μήρυμα, das Gezogene, Faden, Schnur ; bei Nic. Th. 160 von der gewundenen Bewegung der Schlangen, ἕρπειν ἀτραπὸν ὁλκαίην δολιχῷ μηρύγματι γαστρός, vgl. 265.