μηρυκάομαι
μηρυκάομαι ( μᾱρ- Jul. Gal. 314d), = foreg., LXX Le. 11.26, Ph. 1.320, Plu. Rom. 4: metaph. of the mind,
- ruminate, Ph. 1.321, Porph. Chr. 23.
μηρυκάομαι-ῶμαι [ῡ] mâcher en ruminant, ruminer, Plut. Rom. 4.
μηρυκάομαι, wiederkäuen ; Plut. Rom. 4, τὰ μηρυκώμενα τῶν θρεμμάτων ; μαρυκᾶσθαι, Ael. N.A. 2.54.