μαγεία
μαγεία, the theology of the Magians; magic
μᾰγεία, ἡ,
- theology of the Magians, μ. ἡ Ζωροάστρου Pl. Alc. 1.122a.
- II magic, Thphr. HP 9.15.7 (pl.), Act.Ap. 8.11 (pl.), PMag.Berol. 1.127, etc.; τὴν γοητικὴν μ. οὐδʼ ἔγνωσαν [οἱ μάγοι] Arist. Fr. 36.
μαγεία, ας (ἡ) [μᾰ]
1 religion des mages, Plat. 1 Alc. 122a ||
2 magie, sorcellerie, Th. H.P. 9, 15, 7.
Étym. μάγος.
μαγεία, ἡ, eigtl. die Gelehrsamkeit u. der Gottesdienst der Magier bei den Persern, θεῶν θεραπεία, Plat. Alc.I, 122a ; Zauberei, Magie, Kunst od. Betrügerei des Magiers, καὶ γοητεῖαι, Plut. Superst. 12 ; nach Schol. Il. 1.81 ist μαγεία das Anrufen, Beschwören guter Götter zu einem guten Zwecke, γοητεία böser zum bösen Zwecke.
ὦ μα[κάρι]ε μύστα τῆς ἱερᾶς μαγείας
oh feliz iniciado en la sagrada magia
ἐπιδεικνύμενος τὴν δύναμιν τῆς θείας αὑτοῦ μαγείας
mostrando la fuerza de su magia divina
μαγεία
μᾰγεία, ἡ,
μαγεύω
- the theology of the Magians, Plat.