μαγεύς
μαγεύς, one who wipes
μᾰγεύς, έως, ὁ, (μάσσω)
- one who kneads, Poll. 6.64, Hsch. (pl. μαγῆες).
- II one who wipes, μαγῆα σπόγγον AP 6.306 (Aristo).
μαγεύς, έως [ᾰ] adj. m. qui essuie, Anth. 6, 306.
Étym. μάσσω.
μαγεύς, ὁ, der Knetende, Backende, VLL – Der Abwischende, τὸν μαγῆα σπόγγον, Aristo 1 (VI.306).
μαγεύς
μᾰγεύς, έως,
μάσσω
- one who wipes, Anth.