μαθητός
μαθητός, learnt, that may be learnt
μᾰθητ-ός, ή, όν,
- learnt, that may be learnt, ἀνθρώποις by men, X. Cyr. 1.6.23; ἢ ἀσκητὸν ἢ μ. [ἡ ἀρετή] Pl. Men. 70a, cf. Arist. EN 1099b9; μ. τε καὶ διδακτά Pl. Prt. 319c.
μαθητός, ή, όν [ᾰ] qu’on peut apprendre, Xén. Cyr. 1, 6, 23 ; Plut. De Virt. 376c ; Arstt. Nic. 6, 3 ||
➳ Fém. -ός, Plat. l. c.
Étym. vb. de μανθάνω.
μαθητός, adj. verb. zu μανθάνω, erlernt, lernbar, ὅσα ἡγοῦνται μαθητά τε καὶ διδακτὰ εἶναι, Plat. Prot. 319c, öfter.
μαθητός
μᾰθητός, ή, όν
- learnt, that may be learnt, Xen., Plat.